laatste wijziging: 5 jaar geleden

Een typisch 'BotS-moment'

 

‘De Lowe Alpine Battle of the SACs (kortweg BOTS) is een 20 uurs non-stop adventure race voor alpinisten en klimmers die lid zijn van een Studenten Alpen Club (SAC). In teams van vier personen wordt de strijd al hardlopend, mountainbikend, klimmend, varend en/of steppend, maar in ieder geval nadenkend uitgevochten. De Battle begint op vrijdagavond en duurt tot zaterdagavond.
Nadenkend, want je krijgt kaarten en coördinaten, waarmee je zelf je route moet bepalen, en vooral veel tijd kunt winnen door goed te navigeren.
Dit jaar werd de race georganiseerd door de GSAC in en rond Groningen, en speelde de race zich dus af in overzichtelijk terrein. Misschien dat de Groningers het ons daarom extra moeilijk hebben gemaakt, door kaarten van verschillende schaal aan te leveren, en deze niet volledig van coördinaten te voorzien. Nummerde je verkeerd, dan verloor je kostbare tijd met zoeken op een plek waar geen checkpoint te vinden was.

Adventure race, zeker een avontuur en misschien nog meer een wedstrijd tegen jezelf dan tegen de andere teams. Je leert je eigen fysieke en mentale grenzen kennen, en maakt je teamgenootjes heel anders mee dan je gewend bent. Je hebt de gewone Marit, en de ‘BotS-Marit’, de gewone Kim en de ‘BotS-Kim’, de gewone Fleur en de ‘BotS-Fleur’, en voor mij was dat niets anders. Vooraf hadden we dan ook onze sterktes en zwaktes benoemd, en afgesproken dat we ook goed op elkaar zouden letten: In de gaten zouden houden dat iedereen genoeg at, en wanneer iemand het fysiek moeilijk kreeg. Dat teamgevoel is zeker bijzonder, maar de BotS is ondenkbaar zonder wrijvingen binnen je team; ook daar stel je je op in en trek je elkaar doorheen.

Zeker confronterend was het om de andere teams af en toe tegen te komen. Het ene moment nog lachend, even later in de race wit weggetrokken van de spanning en de vermoeidheid en alleen maar vooruit kijkend naar het punt waarnaar ze op hoog tempo onderweg waren. Je ziet mensen uitvallen vanwege knieblessures, mensen zielsgelukkig worden van een bekertje warme soep, en anderen staand in slaap vallen.

Zelf hebben we ook als robots op de fiets gezeten; het eind van de nacht bleek bijvoorbeeld voor de meesten het zwaarst. Maar dan is er het gevoel dat je krijgt van de opkomende zon, alsof al die lichtstralen onmiddellijk in je lichaam in energie worden omgezet, zodat je weer keihard door kunt gaan. Het werd een mooie dag, we zijn zelfs nog volop voor een verfrissende zwemetappe gegaan. Niet helemaal in de BotSsfeer, maar ik vond het ontbreken van regen niet zo erg. (Mede-organisator Dolf postte op facebook dat de BotS zou worden uitgesteld tot het weer guurder werd, als reactie op een Nu.nl artikeltje getiteld ‘Vrijdag warmste vierde november ooit’.)

Zelf heb ik het ook meegemaakt, wat m’n teamgenootjes later een ‘typisch BotSmoment’ noemden. Na zeker 18 uur racen en nog voluit in de stepetappe te zijn gegaan, had ik wel zin om de 37 meter hoge toren van Bjoeks op te prusikken, om voor ons team een extra punt binnen te halen op deze special task. De verplichte materialen die we al de hele race bij ons droegen hadden we verdeeld over onze tassen: Fleur had de lichtste gordel, Kim de kleinste karabiners. Toen ik een meter of tien had geprussikt veranderde er ineens iets in mij. Het besef dat het gebrek aan slaap en de vermoeidheid mijn gezonde verstand hadden verward , veroorzaakte ineens paniek. Niet het prusikken zelf, waarbij je nauwelijks hoeft na te denken, maar het belangrijke moment van oplettendheid daarvoor: de partnercheck. Ik wist ineens niet meer of we dat gedaan hadden, of ik de gordel wel goed aan had, of de banden wel waren teruggestoken, en kon mezelf daar hangend in de lucht ook niet van overtuigen, aangezien ik de gordel die ik aanhad niet herkende. De beslissing genomen om door te gaan, met als enige gedachte: ‘Als ik nu dood val, dan is dat zo, dan is dat wel op een ontzettend vet moment.’ Eenmaal op de grond zei Kim dat ze me gewoon gecheckt had, en Fleur dat de gespen van haar gordel helemaal niet teruggestoken kónden worden.

Terug bij de teamspirit, en op naar de laatste checkpoints, want er moest nog een etappe gefietst worden!