laatste wijziging: 5 jaar geleden

Topsport?!

 

Enschede-Ith 2012

“pfff... kwart voor 3 opstaan om 280 km te gaan fietsen. Waarom was dit ook alweer een goed idee? Welterusten! Ik ga slapen!”

Dat typte ik vlak voordat ik die vrijdagavond naar bed ging. Ik had verwacht dat het zwaar kl*te zou zijn om uit bed te komen; het tegendeel bleek waar. Mijn wekker ging en ik had direct ontzettend veel zin om snel te douchen, lekker een gebakken eitje te maken (3! Met spek!) en richting achterkant-Mediamarkt te fietsen! Het was best koud, in über-sexy korte fietsbroek met bretels. Maargoed, toen ook Corné een parkeerplaats voor zijn auto had gevonden waren we klaar voor vertrek! Om kwart over 4 + een Twents kwartiertje begonnen wij aan onze fietstocht, van het pittoreske Enschede naar de prachtige Ith.

Hoe komt het toch, dat de SAC-wereld activiteiten als de Enschede-Ith, Utrecht-Freyr en de BOTS organiseert? Hoe komt het dat mensen gaan bivakkeren in de Alpen, om bij het eerste ochtendlicht een route in te kunnen stappen of in de winter in Bleau gaan bivakkeren? Ik denk dat het stereotype SAC’er niet alleen lid is om te klimmen. Nee, ik denk we op een bepaalde manier uit hetzelfde hout gesneden zijn.
Hebben jullie wel eens gehoord van de drie categorieën van plezier? Leuk in de eerste categorie is vrij saai: leuk als je het mee maakt, wel redelijk om na te vertellen. De derde categorie is weinig plezierig; gebeurtenissen zijn dan gewoon niet leuk en ook het verhaal achteraf wordt als een boer met kiespijn verteld. Vermijden dus. Leuk in de tweede categorie daarentegen, ik geloof dat het dat is waar het de ras-SAC’er omdraait. Niet specifiek leuk om mee te maken, maar je verhaal achteraf is des te mooier. Afzien dus!

Hoewel de eerste kilometer soepel werd verreden, raakten Janina en Inga in de auto, die de route zouden aangeven, bij De Lutte de weg een beetje kwijt. Het scheelde niet veel, of het hele peloton zou de snelweg op zijn gefietst! Gelukkig hadden ondergetekende en Mike dit gedeelte van de route eerder gezien en konden we zonder slag of stoot door, richting de grens met Duitsland. Na een uur of 5 dapper doortrappen zaten de eerste 110 km er op en werd onze inzet beloond met koffie en taart. Heerlijk. Een rustig bakkertje/cafeetje werd omgetoverd tot wielrenners hangout, de serveerster hobbelde dapper heen-en-weer met dienbladen vol koffie, thee, ‘apfelküchen mit oder ohne sahne’ en verzocht iedereen vriendelijk (doch dringend) de fietsschoenen binnen uit te doen: er was net een nieuwe laminaatvloer gelegd.

Topsport? Ik denk het niet. Ik denk dat de Enschede-Ith weinig met een competitieve prestatiesport te maken heeft. De studenten fietsvereniging ‘Klein Verzet’ zegt op haar internetsite dat haar meeste leden ‘tourrijders’ zijn. Dit zijn dan mensen die tochten fietsen ‘van 50km tot wel 250 km’. Ik denk echter ook dat deze tochten heel anders worden gereden. Misschien stappen zij niet af en rijden ze vrolijk de appeltaart voorbij. Een snelle tijd neerzetten? Misschien is dat wel belangrijk voor ze. Voor SAC’ers, of in ieder geval voor mij, is het de prestatie die telt. 280 km wielrennen op één dag, dat is voor mij motivatie genoeg.

Na de koffiepauze kwamen we langzaam op gang. Heuvel-op verkeerd gefietst, een lekke band, bidons rolden over straat en het feit dat de ochtend voor de gewone Duitse burgers was begonnen betekende dat het wat drukker werd op de straat. Gelukkig ging na een kilometer of 10 alles weer soepel. Richard, die met zijn busje voor het peloton uit reed wist theatraal en met groot effect elk kruispunt vollédig te blokkeren, zodat wij er langs konden. Achter het peloton reden Dennis en Pepijn in de bezemwagen. Het bordje ‘Achtung, Radfahrer’ schrikte de achteropkomende auto’s voldoende af om niet in te halen; een flinke sliert auto’s achter ons tot gevolg. Dat voelde echt awesome!

Na een bord soep bij de tweede lunch, werd de derde etappe soepel gereden. Het landschap liet meer heuvels zien. Lekkere klimmetjes werden beloond met lekkere afdalingen. Bij de finale etappe werd hier natuurlijk nog een schepje bovenop gedaan! Ze zou beginnen met een klim van 300 hoogtemeters, uiteraard gevolgd door een afdaling. Een tweede heuvel moest worden overwonnen voordat de laatste klim tot de finish kon worden ingezet. 

Al vrij snel na het begin van deze finale bleek dat Ruben en Corné op kop gingen fietsen. Ik deed nog een dappere poging om bij ze te komen, Mike en Kingma riepen me terug. Het voorstel was om met zijn drieën de achtervolging in te zetten. En zo geschiedde! We fietsten, zonder uitzicht op onze voorgangers, lekker door.
Ongeveer 10 kilometer voor de finish... ja hoor! Daar zul je ze hebben! Mijn vreugde was groot, ik wilde er direct achteraan! Gelukkig wist Mike (wederom!) mijn onbezonnen enthousiasme te kalmeren. Er snel naartoe fietsen om vervolgens moe aan de laatste klim te beginnen... niet echt handig. Zodoende fietsten we door zoals we dat de hele etappe hadden gedaan, tot 4 kilometer voor de finish. Ik merkte dat ik energie genoeg had, ik merkte dat ik sneller wilde dan Mike en Arjen. Na enige twijfel (hoewel het een individuele race is, hebben we het tot zover toch met z’n drieën gedaan...) ben ik er vandoor gegaan. Met nog 3 kilometer te gaan, met uitzicht op de laatste heuvel, zat ik 30 meter achter Ruben en Corné.

Ik wist het zeker, ik ga ze pakken! Ik dwong mezelf om niet te hard te fietsen, om langzaam dichterbij te komen. Helaas hadden ze me door. Op het moment dat ik opschakelde, deden zij hetzelfde! Ik trapte mijn benen uit mijn lijf, ik voelde de spierpijn tot in mijn neusvleugels, ik heb harder gefietst dan dat ik zelf voor mogelijk hield, maar het mocht niet baten. Met die 30 meter achterstand waar we de klim mee begonnen, zijn we ook ongeveer gefinisht. Hoewel geen eerste, was ik apetrots op mijn prestatie. Harder fietsen was voor mij absoluut niet mogelijk geweest!

Ruben, Corné, jullie waren toch écht te sterk voor mij. Gefeliciteerd!

Tot volgend jaar..... ;)

En uiteraard... hartelijk dank aan de commissie!!! Het was echt freaking awesome!